27.05.2014

Εν ονόματι της Δικαιοσύνης

Ο Βλαντιμίρ Πούτιν υπέγραψε το διάταγμα για την αποκατάσταση των λαών της Κριμαίας, που έγιναν θύματα καταπίεσης

Επανένωση της Κριμαίας και της Σεβαστούπολης με τη Ρωσία βάζει καινούργιους στόχους στην πολιτική ηγεσία της χώρας μας σε διάφορους τομείς της ζωής – από τον κοινώνικο-οικονομικό μέχρι και το στρατιωτικό. Μέγαλο ρόλο σε μια πολυεθνική Κριμαία παίζει η ρύθμιση των εθνικών προβλημάτων, που είναι επιβαρυμένη από το γεγονός, ότι οι εκπρώσοποι των διάφορων λαών που κατοικούν στη χερσόνησο είχαν υποφέρει από τις διώξεις του Στάλιν. Σε αυτή τη δύσκολη κατάσταση η κυβέρνηση βασίζεται στην ενεργό βοήθεια των ρωσικών εθνικών κοινωνικών οργανώσεων.

Στο τέλος του Απριλόυ ο Πρόεδρος υπέγραψε το διάταγμα №268 «Μέτρα για την αποκατάσταση των Αρμενίων, Βουλγάρων, Ελλήνων, Τατάρων της Κριμαίας, καθώς και των γερμανικών λαών για την κρατική στήριξη, ανάκαμψη και ανάπτυξή τους».

Το κύριο καθήκον που έθεσε ο Πρόεδρος στο έγγραφο – είναι η αποκατάσταση της ιστορικής δικαιοσύνης, η εξάλειψη των συνεπειών της παράνομης απέλασης των λαών από το έδαφος της Αυτόνομης Δημοκρατίας της Κριμαίας.

Το διάταγμα προβλέπει τη δημιουργία και την ανάπτυξη των Εθνικών Πολιτιστικών Αυτονομιών, την εξασφάλιση της δυνατότητας παροχής βασικής μέσης εκπαίδευσης στις εθνικές γλώσσες, και άλλα θέματα της κοινωνικής και οικονομικής ανάπτυξης.

Το θέμα αποκατάστασης των καταπιεσμένων λαών δεν έχασε ποτέ το επίκαιρο χαρακτήρα του, αλλά το τωρινό προεδρικό διάταγμα – είναι ένα σημαντικό γεγονός που συνδέεται κυρίως με την επανένωση της Σεβαστούπολης και της Κριμαίας με τη Ρωσία.

Είναι μια θεμελιώδης πράξη της αποκατάστασης της ιστορικής δικαιοσύνης. Αξίζει να σημειωθεί, ότι η ουκρανική πλευρά σε 23 χρόνια σχεδόν δεν κάνει πρόοδο προς την κατεύθυνση αυτή.

Η δραματική ιστορία της απέλασης ολόκληρων λαών, που επιχείρησε η σοβιετική ηγεσία στα μέσα του περασμένου αιώνα, είναι αρκετά γνωστή στις τύχες των λαών του Βόρειου Καυκάσου.

Όταν πρόκειται για τα γεγονότα στην Κριμαία, συνήθως θυμούνται τη μοίρα των Τατάρων της Κριμαίας.

Ωστόσο, δεν είναι μόνο οι Τάταροι που έγιναν θύματα καταπίεσης – κατ 'ουσίαν είναι δίκαιο ότι το προεδρικό διάταγμα αφορά και τους άλλους λαούς, για την τραγωδία των οποίων, είναι γνωστά λίγα πράγματα.

Ειδικότερα, η απέλαση των Ελλήνων (από την Κριμαία, τον Καύκασο και τη νότια Ρωσία) εξακολουθεί να παραμένει μια από τις ελάχιστα γνωστές σελίδες της εθνικής ιστορίας.

Στο σημερινό έδαφος της πρώην Σοβιετικής Ένωσης για πρώτη φορά οι Έλληνες εμφανίστηκαν στις ημέρες της αρχαίας Ελλάδας, και το βασίλειο του Βοσπόρου Ελλήνων, που περιλάμβανε και την Κριμαία με την πρωτεύουσά της, την Παντικαπεϊ, που βρισκόταν στο έδαφος της σημερινής Κερτς, δημιουργήθηκε την Iη χιλιετία π.Χ.. Με άλλα λόγια οι Έλληνες δικαίως θεωρούνται οι αυτόχθονες πληθυσμοί της χερσονήσου της Κριμαίας.

Δεν είναι έκπληξη, λοιπόν, το γεγονός ότι η προτεινόμενη κατά τους τελευταίους μήνες από τις αρχές του Κιέβου πολιτική δημιουργίας ενιαίου, άκαμπτου «εθνικά ομοιογενούς κράτους» έχει προκαλέσει σοβαρή ανησυχία στους λαούς της Κριμαίας.

Αυτό τονίσε στη συνέντευξή του στο περιοδικό «ΒΒΠ» επιχειρηματίας και κοινωνικός λειτουργός, μέλος του Συμβουλίου Διεθνών Σχέσεων του Προέδρου της Ρωσίας Ιβάν Σαββίδης, ο οποίος είναι και πρόεδρος της Ομοσπονδίας Ελληνικών Κοινοτήτων της Ρωσίας.

Στο παρελθόν ο κ. Σαββίδης ήταν βουλευτής της Κρατικής Δούμας των δύο συγκλήσεων. Τώρα ο ίδιος προτιμά την κοινωνική δραστηριοτήτα παρά την πολιτική.

Ως μαικήνας και προστάτης των συμφερόντων του ελληνικού λαού είναι αρκετά γνωστός πέρα από τα σύνορα όχι μόνο της περιοχής του, αλλά και της Ρωσίας:

Ο Ιβάν Σαββίδης για τη σημαντική συμβολή του στην ανάπτυξη των σχέσεων μεταξύ της Ρωσίας, της Ελλάδας και της Κύπρου, καθώς και στην ανάπτυξη της παγκόσμιας Ορθοδοξίας, έχει τιμηθεί με κρατικά και εκκλησιαστικά παράσημα.

«Είμαι στην ευχάριστη θέση να δηλώσω ότι η Ομοσπονδία Ελληνικών Κοινοτήτων της Ρωσίας έπαιξε σημαντικό ρόλο στην επίλυση του επώδυνου προβλήματος για την επανεξέταση της τραγικής για το ελληνικό λαό απόφασης να απελαθούν από τη μικρή πατρίδα τους – είπε ο Ιβάν Σαββίδης στο δημοσίευμά μας. – Λόγω των πρόσφατων γεγονότων στην Ουκρανία, της ανησυχίας του ελληνικού πληθυσμού της Κριμαίας για την πολιτική των αρχών του Κιέβου, της ένταξης της Κριμαίας στη Ρωσία κάνουμε τις διπλές προσπάθειες για την εξάλειψη της ιστορικής αδικίας».

Σύμφωνα με τα λόγια του Σαββίδη μονο κατα τη διάρκεια του Απριλίου το θέμα για την αναγνώριση των Ελλήνων της Κριμαίας ως αυτόχθονες πλυθησμούς της Κριμαίας με το αντίστοιχο δικαίωμα στην αποκατάσταση κατατέθηκε στην Κρατική Δούμα, στο Συμβούλιο της Ομοσπονδίας, στην Προεδρική Διοίκηση. Στις 31 Μαρτίου αντίστοιχη επιστολή με ένα επεξηγηματικό σημείωμα κατευθύνθηκε προσωπικά στον Πρόεδρο του κράτους. «Για μας είναι προφανές ότι στην υπογραφή του διατάγματος για την αποκατάσταση των λαών της Κριμαίας υπάρχη και συμβολή όλων των Ελλήνων της Ρωσσίας», – τόνισε ο πρόεδρος της Ομοσπονδίας Ελληνικών Κοινοτήτων της Ρωσίας.

Σελίδες ιστορίας

«Σχεδόν όλη η γραπτή ιστορία της Κριμαίας είναι στενά συνδεδεμένη με την Ελλάδα. Οι πρώτοι Έλληνες άποικοι έφτασαν στα εδάφη της Κριμαίας 27 αιώνες πριν – λέγεται στην προαναφερθείσα επιστολή της Ομοσπονδίας Ελληνικών Κοινοτήτων της Ρωσίας προς τον Βλαντιμίρ Πούτιν. – Κατά το πρώτο μισό του XIII αιώνα εδώ εμφανίζονται οι Τάταροι, το 1475 – οι Τούρκοι, και στις 8 Απριλίου το 1783 η Κριμαία προσαρτάται στη Ρωσική Αυτοκρατορία».

Αξίζει να σημειωθεί, ότι με τους οικισμούς των Ελλήνων στην Κριμαία συνδέεται ο σημαντικός σταθμός στη ρωσική ιστορία. Ακριβώς στο Κόρσουν (τώρα η Ταυρική Χερσόννησος, που βρίσκεται κοντά στη Σεβαστούπολη), σύμφωνα με το χρονικό «Ιστορία των Περασμένων Χρόνων», βαπτίστηκε ο Βλαδίμηρος του Σβιατοσλάβ. Παντρεύτηκε εκεί την αδελφή των αυτοκρατόρων του Βυζαντίου του Βασιλείου II και του Κωσταντίνου VIII, την Άννα, και απο εκεί ξεκίνησε για το Κίεβο για να βαπτίσει το κράτος των Ρως.

Η ιστορία του Βυζαντίου και η ιστορία του μεσαιωνικού κράτους των Ρως περιπλέκονται τόσο στενά, ότι είναι αδύνατο να φανταστούμε την ανάπτυξη της χώρας μας χωρίς την ελληνική επίδραση.

Πολλές πόλεις, όπως η Ευπατορία, η Οδησσός, η Σεβαστούπολη, η Θεοδοσία, η Χερσώνας, φέρουν και τώρα τις ελληνικές ονομασίες.

Η βυζαντινή κληρονομιά – ναοί, αρχαίες πόλεις, πολιτισμός και παραδόσεις – αποτελούν τη βάση του πολιτιστικού κώδικα των λαών, που κατοικούν στο νότο της χώρας μας.

Το σημαντικό ρόλο στις σχέσεις μεταξύ των δυω κρατών έπαιξαν οι δυναστικές επαφές: από το Βλαδίμηρο Μονομάχο (τον εγγονό του αυτοκράτορα του Βυζαντίου του Κωσταντίνου IX Μονομάχου από την πλευρά της μητέρας) μέχρι τη Σοφία Παλεολόγου – την ανιψιά του τελευταίου αυτοκράταρα του Βυζαντίου του Κωσταντίνου XI, τη γιαγιά του Ιβάν Γκρόζνι.

Κατά τη διάρκεια των αιώνων γίνονταν πιο στενοί και οι θρησκευτικοί δεσμοί. Μέχρι τα μέσα του XV αιώνα πρώτα οι Μητροπολίτες του Κιέβου, και στη συνέχεια του Κιέβου και ολόκληρου του κράτους των Ρως χειροτονήθηκαν στην Κωνσταντινούπολη.

Και, φυσικά, δεν μπορούμε να ξεχάσουμε τους ιθαγενείς της Θεσσαλονίκης, τους Αγίους Κύριλλο και Μεθόδιο – διδασκάλους του Χριστιανισμού και δημιουργούς του σλαβικού αλφαβήτου – του ίδιου Κυριλλικού αλφάβητου που χρησιμοποιούμε μέχρι σήμερα.

Στα μέσα του XV αιώνα (μετά την άλωση της Κωνσταντινούπολης) ξεκινάει η μαζική μετανάστευση των Ελλήνων στη ρωσική γη. Η κοινή ορθόδοξη θρησκεία και οι πολιτιστικές παραδόσεις συνέβαλαν σε αυτό. Μετανάστευση κράτησε σχεδόν 500 χρόνια.

Μέγαλοι οικισμοί Ελλήνων εμφανίστηκαν στην Κριμαία, στην Οδησσό, στο Ταγκανρόγκ και σε άλλες πόλεις της Νοβορώσιας. Στον ΧΙΧ αιώνα, μετά από την ένταξή στη Ρωσική Αυτοκρατορία της Υπερκαυκασίας, οι Έλληνες που ζουσαν εκεί επίσης έγιναν Ρώσοι πολίτες. Στις αρχές του ΧΧ αιώνα η ελληνική διασπορά της Ρωσίας ανήλθε σε 1,5 εκατομμύρια.

Στη ρωσική ιστορία μπήκαν ονόματα πολλών Ελλήνων: ο εξέχων εκκλησιαστικός συγγραφέας о Άγιος Μάξιμος ο Γραικός, οι πρώτοι διδάσκαλοι της Σλαβο-Ελληνο-Λατινικής Ακαδημίας οι αδελφοί Λιχούδες, οι ζωγράφοι ο Θεοφάνης ο Γραικός και ο Άρχιππος Κουίντζι, ο Υπουργός Εξωτερικών της Ρωσικής Αυτοκρατορίας ο Ιωάννης Καποδίστριας.

Οι Έλληνες της Ρωσσίας τιμούν τη μνήμη των προγόνων τους. Έτσι, πριν από λίγα χρόνια με την υποστήριξη του Ιβάν Σαββίδη πραγματοποιήθηκαν τα έργα για την αναζήτηση και επαναταφή των λειψάνων του Δημήτριου Μπερναρδάκη – του επίτιμου πολίτη της Αγίας Πετρούπολης, ενός από τους μεγαλύτερους Ρώσους βιομήχανους και μαικήνες του ΧΙΧ αιώνα.

Σελίδες άσπρες και μαύρες

Στην ιστορία των σχέσεων ανάμεσα στην Ελλάδα και στη Ρωσία υπάρχουν πολλά φωτεινά και καλά πράγματα. Αλλά υπάρχουν και μαύρες σελίδες, τις οποίες δεν μπορούμε να ξεχάσουμε, γιατί αυτό θα είναι η προδοσία της ίδιας της δικής μας μνήμης.

Και οι πρώτες από αυτές τις σελίδες αφορούν ακριβώς την Κριμαία. «Το 1778 με διάταγμα της Αικατερίνης Β`, με σκοπό την υπονόμευση της οικονομίας του Χανάτου της Κριμαίας, οι Έλληνες Χριστιανοί που ζούσαν στην Κριμαία εκδιώχθηκαν από τη χερσόνησο στην Αζοφική» – υπενθυμίζει στην επιστολή του προς τον Βλαντιμίρ Πούτιν ο Ιβάν Σαββίδης.

Τα κρατικά συμφέροντα, τα οποία φρόντιζε η Μητέρα Αυτοκράτειρα, υλοποιούνταν με πυγμή, όμως, δυστυχώς, υπέφεραν όχι μόνο οι αντίπαλοι ...

Ωστόσο, στο XVIII αιώνα τα ήθη ήταν αρκετά σκληρα και στο μέλλον ο ελληνικος λαός επέζησε πολύ πιο σοβαρές καταπιέσης κατά των ίδιων των μη μουσουλμάνων κατοίκων από την Οθωμανική Αυτοκρατορία: γενοκτονία των Ποντίων Ελλήνων που πραγματοποιήθηκε πρώτα από τους Νεότουρκους και από τους Κεμαλικούς στη συνέχεια, ανήκει στο «φωτισμένο» ΧΧ αιώνα! Αναμφίβολα, αυτή είναι η πιο φοβερή τραγωδία του ελληνικού λαού: τα θύματα της γενοκτονίας είναι, σύμφωνα με διάφορες εκτιμήσεις, απο 350 χιλ. έως 1.2 εκατ. άτομα.

Το αποτέλεσμα της γενοκτονίας ήταν η μαζική έξοδος των Ποντίων από τα εδάφη τους. Ένα σημαντικό μέρος των Ελλήνων κατέφυγαν στο έδαφος της Ρωσίας (Κριμαία, Νοβορώσια, Γεωργία). Στην πραγματικότητα, είναι η Ρωσία (πρώτα βασιλική, και μετα – σοβιετική) που έσωσε τους πρόσφυγες από το θάνατο. Δυστυχώς, και η σοβιετική κυβέρνηση έγινε αργότερα για πολλούς Έλληνες κακή μητριά.

«Η ιστορία των Ελλήνων, όπως και των άλλων λαών της Κριμαίας ήξερε τραγικά επεισόδια της καταπίεσης. Στη δεκαετία του '30 με βάση των κανονισμών, που έχουν ληφθεί τότε από τα σοβιετικά κομματικά όργανα, πραγματοποιήθηκαν μαζικές αβάσιμες συλλήψεις Ελλήνων της Ρωσίας και της Ουκρανίας για πλαστές κατηγορίες – με πόνο γράφει στην επιστολή του Ιβάν Σαββίδης. – Η συντριπτική πλειοψηφία των ανθρώπων που συνελήφθησαν κατά τη διάρκεια αυτής της περιόδου (πάνω από 5000 άτομα) καταδικάστηκαν σε θάνατο άνευ δικαστικής.

Κατά τη διάρκεια του Μεγάλου Πατριωτικού Πολέμου, το 1944, μαζί με τους Τατάρους της Κριμαίας και τους Βούλγαρους έχει απελαθεί και ο ελληνικός πληθυσμός της Κριμαίας. Περίπου 14.000 Έλληνες εκδιώχθηκαν από τη χερσόνησο, παρά το γεγονός ότι ορισμένοι από αυτούς ήταν αντάρτες και στρατιώτες».

Εδώ δεν μπορούμε να ξεχάσουμε την τρομερή τραγωδία του ελληνικού χωριού Λάκι που σήμερα ονομάζεται Χατίν της Κριμαίας, αν και παγκοσμίου φήμης γεγονότα στο Χατίν συνέβη μόλις έναν χρόνο αργότερα.

Το Μάρτιο του 1942 το χωριό, που κάηκε μαζί με τους ζωντανούς κατοίκους για τη βοήθειά τους στους αντάρτες, σβήστηκε από πρωσόπου γης από τους γερμανο-φασιστικούς εισβολείς. Επέζησε μόνο η εκκλησία – μια όμορφη εκκλησία του Αγίου Λουκά του Ευαγγελιστή. Και σήμερα είναι σχεδόν ολοσχερώς κατεστραμμένη, υψώνεται ανάμεσα στα χωράφια – εκεί, όπου περισσότερα από εβδομήντα χρόνια πριν κατά τη διάρκειά αρκετών αιώνων ζούσαν οι άνθρωποι.

Η επιστολή του Σαββίδη προς τον Πρόεδρο του κράτους τελειώνει με την έκκληση να αναγνωριστεί το δικαίωμα των Ελλήνων της Κριμαίας – του ιθαγενούς λαού της Κριμαίας – στην αποκατάσταση ως εκπρόσωπων του καταπιεσμένου λαού. Προφανώς, αυτή η έκκληση έχει ακουστεί. Για να κατανοήσουμε την πολυπλοκότητα της κατάστασης θα πρέπει να αναφερθούν μερικοί αριθμοί από το επεξηγηματικό σημείωμα που συνοδεύει την επιστολή.

Το 1921 στην Κριμαία έζησαν περίπου 24 χιλιάδες Έλληνες. Η σταδιακή επιστροφή του πληθυσμού μετά τις καταπιέσεις άρχισε το 1956, αλλά ακόμη και σύμφωνα με τα δεδομένα το 1989 (δηλαδή ύστερα από 30 χρόνια!) στη χερσόνησο κατοικούσαν μόλις πάνω από 2, 5 χιλ. Έλληνες. Μετά την κατάρρευση της ΕΣΣΔ η κατάσταση έχει κάπως βελτιωθεί, και μέχρι το 1994 ο αριθμός αυτός ήταν ήδη περίπου 4 χιλιάδες.

«Σύμφωνα με τα δεδομένα των ελληνικών οργανώσεων της χερσονήσου, καθώς και της Ομοσπονδίας Ελληνικών Συλλόγων Ουκρανίας, τα τελευταία χρόνια ο αριθμός των Ελλήνων στην Κριμαία έχει αυξηθεί σημαντικά και είναι περίπου 12 χιλιάδες άτομα», – αναφέρεται στο σημείωμα. Είναι πολύ ή λίγο; Από τη μία πλευρά είναι αναμφίβολα σημαντική πρόοδος. Από την άλλη – τώρα στην Ουκρανία ζούν 77.5 χιλ. Έλληνες της Μαριούπολης, ο οποίοι ήρθαν από την Κριμαία.

Αν σε αυτή τη λίστα προσθέσουμε και τους απογόνους των θυμάτων της καταπίεσης από την ελληνική κοινότητα της Ρωσίας, που έχει σχεδόν 90 χιλ. άτομα, ο αριθμός δε θα είναι και τόσο μεγάλος. Ας ελπίσουμε ότι η υπογραφή του διατάγματος για την αποκατάσταση, το οποίο περιλαμβάνει μια σειρά από συγκεκριμένα μέτρα κοινωνικο-οικονομικής φύσης, θα βοηθήσει να αναστρέψει την κατάσταση.

Δεν αφήνουμε τους δικούς μας στη μοίρα τους!

Η ελληνική κοινότητα της Ρωσίας και οι ηγέτες της παρακολουθούσαν με ανησυχία την τύχη των αδελφών τους απο την Κριμαία.

Ακόμη το Μάρτιο ο Ιβάν Σαββίδης, απευθυνόμενος προς τους Έλληνες της Κριμαίας, έγραφε: «Δυστυχώς, η ελληνική διασπορά της Ουκρανίας βρέθηκε διαιρεμένη σε δυο κράτη. Και εγώ σας ζητώ, σας επικαλώ να δείξετε τον ανώτερο βαθμό σοφίας που έχετε κληρονομήσει από τους προγόνους μας. Σας επικαλώ να είστε άξιοι της ηστορίας του λαού μας, της μνήμης των προγόνων μας και να θυμάστε, ότι πάντοτε μαζί μας ήταν και είναι το Ορθόδοξο κράτος των Ρως.

Αμέσως έχουμε δημιουργήσει το κέντρο για τη συγκέντρωση ανθρωπιστικής βοήθειας, παροχή νομικής και ψυχολογικής υποστήριξης στους Έλληνες της Κριμαίας. Ήταν ένα βήμα εξαιρετικά επίκαιρο – δεδομένης της δυσχερούς κατάστασης στη χερσόνησο από τις ενέργειες της ουκρανικής πλευράς (περιορισμός προμήθειας νερού και ηλεκτρικού ρεύματος, διακοπή της εργασίας των υποκαταστημάτων των τραπεζών κ.λπ.).

Στα τέλη Απριλίου οι ηγέτες της Ομοσπονδίας Ελληνικών Κοινοτήτων της Ρωσίας πήγαν με επίσημη επίσκεψη στην Κριμαία. Έχουν ληφθεί δυο θεμελιώδεις αποφάσεις. Πρώτον, οι πλευρές συμφώνησαν για την ανάγκη δημιουργίας της Εθνικής Πολιτιστική Αυτονομίας των Ελλήνων της Κριμαίας και μετέπειτα για την ένταξή τους στο ελληνικό κίνημα της Ρωσίας. Δεύτερον, στις 6 Μαΐου στη Συμφερούπολη διεξάχθηκε κοινή διευρυμένη συνεδρίαση ελληνικών κοινωνικών οργανώσεων της Ρωσίας και της Κριμαίας.

Στις 6 Μαϊου με ομόφωνη απόφαση των συμετεχόντων της συνεδρίασης η Εθνική Πολιτιστική Αυτονομία των Ελλήνων της Κριμαίας έγινε μέλος της Αυτονομίας της Ρωσίας. Επιπλέον έχουν ληφθεί πολλές αποφάσεις σχετικά με την αλληλεπίδραση των ελληνικών κοινοτήτων της Ρωσίας και της Κριμαίας και το ξεκίνημα μιας σειράς φιλανθρωπικών προγραμμάτων.

Έτσι, έχουν ήδη αρχίσει οι εργασίες για την αναπαλαίωση του θρυλικού ναού στο χωριό Λάκι και άλλα έργα.

«Η επανένωση των Ελλήνων της Κριμαίας με τους Ρώσους αδελφούς – είναι ακόμη ένα βήμα προς την ενοποίηση της κοινωνίας μας, ενάντια διχασμού και απαράδεκτης διάλυσης – δήλωσε ο Ιβάν Σαββίδης. – Οι Έλληνες ως ένας από τους αυτόχθονες λαούς της Κριμαίας – διάλεξαν το μόνο σωστό δρόμο – το δρόμο ενοποίησης, επειδή η διατήρηση της ακεραιότητας του λαού, η διατήρηση της Κριμαίας ως μίας ενιαίας οντότητας της Ρωσικής Ομοσπονδίας – είναι το κύριο καθήκον μας σήμερα. Είμαι πεπεισμένος ότι η «διπλωματία των λαών» – είναι ένας από τους πιο αποτελεσματικούς τρόπους επίλυσης των διαφορών».

Λαμβάνοντας υπόψη την κατάσταση που επικρατεί στη νοτιο-ανατολική Ουκρανία, καθώς και το γεγονός ότι η ελληνική διασπορά αυτής της περιοχής κατάγεται από την Κριμαία, οι συμμετέχοντες της ιστορικής συνεδρίασης απευθύνθηκαν προς τον Πρόεδρο της Ρωσίας να εξετάσει το ενδεχόμενο επιστροφής των Ελλήνων της νοτιο-ανατολικής Ουκρανίας στην Κριμαία.

Ο κ. Σαββίδης ιδιαίτερα τονίζει το ρόλο που θα διαδραματίσει στη νέα ζωή των Ελλήνων της Κριμαίας, καθώς και των άλλων λαών, που έγιναν θύματα της καταπίεσης, το διάταγμα του Προέδρου του κράτους για την αποκατάσταση.

«Μόνο οι μεγάλοι, επιτρέψτε μου, οι μεγαλοπρεπείς άνθρωποι, ο οποίος είναι ο Βλαντιμίρ Πούτιν, είναι σε θέση να διορθώνουν τα λάθη του παρελθόντος – είπε ο ηγέτης των Ελλήνων της Ρωσίας. – Αυτή είναι μια μεγάλη πράξη του μεγάλου ανθρώπου. Πιστεύω, ότι στο μέλλον το διάταγμα αυτό θα επεκταθεί και θα αποκατασταθούν όλοι οι καταπιεσμένοι λαοι της Ρωσίας».

Θα θέλαμε να επισημάνουμε ιδιαίτερα την τελευταία πρόταση του προέδρου της Ομοσπονδίας Ελληνικών Κοινοτήτων της Ρωσίας.

«Ναι, για έναν δραστήριο εκπρόσωπο της εθνικής κοινότητας είναι φυσικό να σκέφτεται πρώτα απ 'όλα για τα συμφέροντα της κοινότητάς του. Όμως είναι εξίσου σαφές ότι δεν μπορεί να περιορίζεται σε αυτά, πρέπει να σκέφτεται και για τους άλλους αδελφικούς λαούς. Γιατί όλοι εμείς είμαστε μια οικογένεια που ζει σε μια χώρα, της οποίας το όνομα –είναι η Ρωσία.