08.06.2016

Ο Ιβάν Σαββίδης, επίτιμος προσκεκλημένος στο Φεστιβάλ Ποντιακών χορών

Το 2016 το Φεστιβάλ Ποντιακών χορών στο Λεβερκούζεν ήταν αφιερωμένο στο Πατριαρχείο της Κωνσταντινούπολης και στην ποντιακή νεολαία. Η εκδήλωση, διοργανώθηκε από την Ομοσπονδία Συλλόγων Ελλήνων Ποντίων Ευρώπης και συγκέντρωσε πάνω από 4.000 άτομα.

Απευθυνόμενος στους προσκεκλημένους και συμμετέχοντες του φεστιβάλ ο Ιβάν Σαββίδης δήλωσε:

«Την στιγμή που οι Πόντιοι βγαίνουν πιασμένοι από τα χέρια, όταν ο ρυθμός του νταουλιού συγχρονίζεται με το ρυθμό της καρδιάς, και ο ήχος της λύρας διεισδύει βαθιά μέσα στην ψυχή, γυρίζουμε στις ρίζες μας, ενωνόμαστε με τη μνήμη των προγόνων μας, συνεχίζοντας τη χιλιόχρονη ιστορία των Ελλήνων του Πόντου... και πιστεύω οτι θα καταφέρουμε να ενωθούμε με τον ίδιο τρόπο για την επίτευξη του μεγάλου στόχου μας».

Στην ομιλία του τόνισε την ανάγκη για την ενοποίηση και μετάβαση σε ένα σύστημα επαγγελματικής προσέγγισης του θέματος της αναγνώρισης της γενοκτονίας των Ελλήνων της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας, καθώς επίσης επισήμανε το ρόλο της ποντιακής νεολαίας στην προετοιμασία και διεξαγωγή των εκδηλώσεων, αφιερωμένων στην Ημέρα Μνήμης της Γενοκτονίας των Ελλήνων του Πόντου.

Αξιότιμε κ. Πρόεδρε,

Αξιότιμα μέλη του Διοικητικού Συμβουλίου,

συμμετέχοντες και προσκεκλημένοι του φεστιβάλ,

Αξιότιμοι φίλοι,

Αδέλφια και αδελφές μου,

Επιτρέψτε μου να σας χαιρετίσω και προσωπικά , αλλα και εκ μέρους των χιλιάδων Ελλήνων της Διασποράς των χωρών της πρώην Σοβιετικής Ενωσης, καθώς και να ευχαριστήσω τον φίλο μου, τον Ανέστη Οσιπίδη για την πρόσκληση να παραυρεθώ στην σημερινή εκδήλωση.

Η ετήσια διοργάνωση μιας πολιτιστικής εκδήλωσης τέτοιας μεγάλης κλίμακας είναι τεράστιο κατόρθωμα της Ομοσπονδίας Συλλόγων Ελλήνων Ποντίων Ευρώπης, η οποία δικαίως θεωρείται μια από τις πιο ισχυρές οργανώσεις του παγκόσμιου ποντιακού χώρου.

Δεν νομίζω ότι σήμερα θα ηταν δόκιμο να κάνει κανείς μακροσκελείς ομιλίες.

Αλλά δεν μπορώ να μην αναφερθώ στο θέμα που αφορά τον καθένα από εμάς. Μιλάω για τα τραγικά γεγονότα στη Μικρά Ασία που εχουν συμβεί στις αρχές του 20 αιώνα.

Δυο μέρες πριν, η Γερμανία αναγνώρισε την γενοκτονία των Αρμενίων και λοιπών χριστιανικών λαών απο την πλευρά των Οθωμανικής Αυτοκρατορίας. Και όλοι σας γνωρίζετε οτι η Ομοσπονδία Συλλόγων Ελλήνων Ποντίων Ευρώπης ενεργά συνέβαλε στην λήψη αυτής της απόφασης. Αυτό το γεγονός πρέπει ανεπιφύλακτα να το αξιολογούμε ως άλμα.

Όμως τα συναισθήματα που διμιουργούνται είναι διττά. Απο την μια πλευρά οι μισοί και πλέον ομοιλητές στην Γερμανική Βουλή μιλούσαν μεταξύ άλλων και για τους Έλληνες του Πόντου. Από την άλλη στο ψήφισμα, ο λαός μας έχει συμπεριεληφθεί στις λοιπές χριστιανικές μειονότητες. Αυτό συμαίνει ότι εμείς δεν είμαστε τόσο αποτελεσματικοί.

Σαφώς θα κάνουμε εξονυχιστική ανάλυση των δραστηριοτήτων μας. Αλλά όμως υπάρχουν τρεις κύριες αιτίες για την δημιουργηθείσα κατάσταση.

Καταρχήν είναι η θέση που έλαβε η ελληνική πολιτεία.

Γι αυτό λοιπόν σήμερα ο κύριος στόχος του Παγκόσμιου Ποντιακού Ελληνισμού και ιδιαίτερα των Πόντιων που έχουν δικαίωμα ψήφου στην Ελλάδα, είναι να καταφέρουν ώστε η κατανόηση, η στήριξη και η βοήθεια στο θέμα της αναγνώρισης της Γενοκτονίας των Ελλήνων του Πόντου να γίνουν σημαντικό τμήμα της εξωτερικής πολιτικής. Και εμείς είμαστε στην θέση να το κάνουμε. Είμαστε μερικά εκατομμύρια και μπορούμε πιο ενωμένα και υπεύθυνα να δίνουμε τις ψήφους μας.

Στις 21 Μαϊου στην Αθήνα με την δική μας ενεργή στήριξη, το θέμα της Γενοκτονίας για πρώτη φορά ακούστηκε ισχυρά στο επίπεδο της κυβέρνησης της Ελλάδας.

Η εκδήλωση μνήμης που συγκέντρωσε χιλιάδες άτομα είχε οργανωθεί από τον πρόεδρο του κόμματος Ανεξάρτητοι Έλληνες, Υπουργό ‘Αμυνας Πάνο Καμένο, σε συνεργασία με την κυβέρνηση της Αρμενίας.

Αυτή η εντελώς νέα αντιμετώπιση του θέματος και η νέα εμπειρία, μας κάνει να καταλάβουμε με σαφήνεια, ότι οχι μόνον εμείς πρέπει να κάνουμε ό,τι είναι δυνατόν για την ανάδειξη το θέματος της γενοκτονίας, αλλά και ότι πρέπει να ενισχύσουμε τη θέση μας συνεργαζόμενοι στενά με τους αδελφικούς λαούς που έχουν επίσης υποφέρει κατά τη διάρκεια αυτής της φοβερής τραγωδίας .

Ταυτόχρονα πρέπει να συνειδητοποιήσουμε ότι αυτή η διαδικασία είναι πολύ χρονοβόρα και δύσκολη. Κι αυτό συμβαίνει ακόμη και για την Αρμενία , την χώρα για την οποία το θέμα της αναγνώρισης της γενοκτονίας αποτελεί το σημαντηκότερο τμήμα της επίσημης κρατικής πολιτικής.

Η δεύτερη αιτία συνίσταται στο ότι κατά τη διάρκεια πολλών ετών η δραστηριότητά μας σε αυτό το θέμα έχει χαρακτήρα εθελοντικό. Ήρθε η εποχή της προώθησης του θεματος γενοκτονίας σε επαγγελματικό επίπεδο. Το πρώτο βήμα σε αυτήν την κατεύθυνση έχει ήδη γίνει – στο ΑΠΘ άνοιξε η έδρα ποντιακών μελετών στην βάση της οποίας στο μέλλον θα δημιουργηθεί το κέντρο ποντιακών μελετών.

Το τρίτο στοιχείο που εμποδίζει την αποτελεσματική δουλειά αποτελεί έλλειψη της ενότητας στον παγκόσμιο ποντιακό ελληνισμό.

Δυστυχώς, οι εκδηλώσεις μνήμης του τρέχοντος έτους, όπως εξάλλου και των προηγούμενων ετών, έδειξαν έναν διχασμό που υπάρχει στο ποντιακό κίνημα.

Ο ανταγωνισμός είναι καλός στην επιχειρηματικότητα, αλλά η αδυναμία να συμφωνήσουμε και να προβάλλουμε ένα ενωμένο και ισχυρό μέτωπο, μας αποδυναμώνει, και ως εκ τούτου, μειώνει τις πιθανότητες επιτυχίας του κοινού μας σκοπού.

Εαν είμαστε η γενιά που δεν μπορούμε να ενωθούμε για την επίτευξη του υψηλού στόχου, τότε τουλάχιστον ας μην εμποδίζουμε την νεολαία.

Είναι ταλαντούχοι , ανοικτοί, βλέπουν στην ίδια κατεύθυνση . Ακριβώς η νεολαία κατάφερε φέτος για πρώτη φορά το θέμα της γενοκτονίας των Ελλήνων του Πόντου να ακουστεί τόσο δυνατά σε ολόκληρο τον κόσμο.

Χιλιάδες άνθρωποι στην Ελλάδα, στην Αμερική, στη Γερμανία, στη Ρωσία, στην Αυστραλία, στον Καναδά, στις χώρες της πρώην Σοβιετικής Ένωσης βγήκαν στους δρόμους, κρατώντας τις ποντιακές σημαίες στα χέρια τους με συνθήμα "Δεν ξεχνώ!". Τελέστηκαν λειτουργίες, πραγματοποιήθηκαν συναυλίες, συνέδρια, μεγάλες κινητοποιήσεις σε κοινωνικά δίκτυα.

Η Παγκόσμια Συντονιστική Επιτροπή Ποντιακής Νεολαίας πραγματοποίησε τεράστια οργανωτική και ιδεολογική δουλειά. Και για αυτό θέλω να τους πω ένα ειλικρινές ευχαριστώ.

Και σήμερα στην αίθουσα βλέπω πολλούς νέους ανθρώπους, ακόμη και παιδιά, οι ποντιακές οικογένειες των οποίων προσπαθούν από μικρή ηλικία να τους μυήσουν στον μοναδικό μας πολιτισμό.

Αυτό δείχνει ότι η νέα γενιά είναι έτοιμη να διατηρήσει τις βασικές αξίες των Ποντίων.

Αυτό δίνει την ελπίδα ότι ο Ποντιακός Ελληνισμός, παρά την παγκόσμια τάση προς την παγκοσμιοποίηση, θα ζήσει, καταλαμβάνοντας την τιμητική θέση που του αξίζει στον παγκόσμιο πολιτιστικό χωρο.

Ολοκληρώνοντας την σύντομη ομιλία μου, για ακόμα μια φορά χαιρετίζω τους προσκεκλημένους και τους συμμετέχοντες του φεστιβάλ, σας εύχομαι ειλικρινά δημιουργική ανάταση και καλλιτεχνική έμπνευση, γνώση και νέες ανακαλύψεις στον πλούσιο κόσμο του ελληνικού πολιτισμού. Ο χορός είναι ένα από τα πιο ισχυρά συστατικά της εθνικής μας ταυτότητας.

Την στιγμή που οι Πόντιοι βγαίνουν πιασμένοι από τα χέρια, όταν ο ρυθμός του νταουλιού συγχρονιζεται με το ρυθμό της καρδιάς, και ο ήχος της λύρας διεισδύει βαθιά μέσα στην ψυχή, γυρίζουμε στις ρίζες μας, ενωνόμαστε με τη μνήμη των προγόνων μας, συνεχίζοντας τη χιλιόχρονη ιστορία των Ελλήνων του Πόντου.

Και πιστεύω οτι θα καταφέρουμε να ενωθούμε με τον ίδιο τρόπο για την επίτευξη του μεγάλου στόχου μας.